Vandaag was niet alleen de laatste schooldag voor de vakantie in De Springplank maar ook de allerlaatste werkdag van juf Thea. Ze begon ooit als kleuterjuf, waar ze meer plakhandjes dan werkende lijmstiften tegenkwam.
Daarna werd ze zorgjuf en de voorbije jaren stond ze als directielid stevig aan het roer, samen met haar tandempartner Juf Dorien. Dorien moet nu voortaan alleen trappen, want Thea parkeert haar fiets definitief … hoewel we haar in een versierde auto huiswaarts zagen keren.
Vanmorgen was het al begonnen met een erehaag van zwaaiende kinderen en snotterende collega’s. Nadien werd gezongen en gelachen en moest Thea menig traantje wegpinken.
Maar ze mocht niet zomaar gaan: er wachtte een reeks (hilarische) opdrachten waarin ze moest bewijzen dat ze wel degelijk met pensioen kan.
Ze slaagde en dus moeten de collega’s het voortaan naar eigen zeggen zonder haar warmte, humor en eindeloze inzet stellen.
De Springplank, ruimte om te groeien, kracht om te springen.
Grootmoeder voelt zich niet zo lekker en Roodkapje brengt cake naar haar toe. Onderweg komt ze de wolf tegen. Dat zouden sommige kleine meisjes misschien eng vinden, maar dit kleine meisje niet. Ze weet precies wat de wolf van plan is, en ze zal ervoor zorgen dat hij er niet mee wegkomt. De wolf slokt grootmoeder op en verkleedt zich heel slecht als grootmoeder en wacht op Roodkapje. Zij komt niet zomaar binnen in het huis maar gluurt eerst door het raam. Ze bedenkt een plan, speelt het spelletje van de wolf mee en dan komen de klassieke vragen over oren, ogen en tanden. Opnieuw vindt ze het antwoord van de wolf niet eng. Als de wolf Roodkapje wil opeten, steekt ze hier zelf een stokje voor. Op de slotpagina zien we Roodkapje in een wolvenpakje naar huis wandelen. We kunnen allemaal raden wat er gebeurd is, want dat was niet leuk voor de wolf.
